Beyaz Oda

gidebilsem...

2008-09-12T06:07:00.000-07:00

Yaş ilerledikçe, özellikle de 20’li yaşların sonlarına yaklaşıp, artık –gençliği demiyorum- çocukluğunuzu geride bırakıp yetişkin gibi davranmaya başladığınızda, o ana kadar yaptıklarınızı ve yapamadıklarınızı düşünürsünüz. Artık sizi biryerlere bağlayan daha fazla şey vardır.

31 yaşındayım… 20 yaşındayken, yapmak isteyipte yapamayacağım hiçbir şey olmadığını düşünürdüm. Yapardım da… Gecenin bir vakti aklımıza esip 02:00 otobüsüyle Bursa’dan İstanbul’a gidip, 06:00’da Beşiktaş’ta yürüdüğümüz, ilk vapurla Kadıköy’e geçip Moda sokaklarında gezdiğimiz ve öğleden sonra cebimizde kalan azıcık parayla Bursa’ya nasıl döneceğimizi hesapladığımız günler ne kadar da geride kalmış. Bugün bunları yapmak bana hala çok yakın gelirken, bir yandan da yapmamın imkansız olduğunu düşünüyorum. Çünkü o yaşlarda sahip olmadığım sorumluluklarım var artık.

Ama yine de, kaç yaşıma gelmiş olursam olayım, içimde kaçıp gitmeye her an hazır o çocuk hep olacak. Başının çaresine bakabilen, hiçbir şeyden korkmayan, başına buyruk…. Bu beni mutlu ediyor.

Yagmurum ol sulansın gözlerim
Her damlada taşsın nehirlerim
Hic gitme hep kal isterim
Okyanus olsun yüregim
(Badem)

Kıymetini Bilemediğimiz Yıllara...

2008-04-25T04:44:00.000-07:00

Oldum olası çok sevdim Nisan’ları… Belki doğduğum ay olduğundan, belki de baharı getirdiğinden.. Belki de hatırladığım en güzel günleri Nisan’da yaşadığımdan…

Yaşadığım en güzel günlerden biriydi yılların birinde bir 25 Nisan… Öğrenciydik, dersler çok zor gelirdi. O günlerdeki tek derdimiz buydu sanırım, bir de hiçbişeye yetmeyen harçlıklarımız.. Ama yine de geçirdiğimiz onca güzel anın sebebi zaten paramızın olmamasıydı. Elimizdekiyle mutlu olmayı becerebilmekti bizi mutlu eden. Tek odalı evlerde alabildiğimiz bir paket makarna ve bir şişe kolayla karnımızı doyurabilmekti. Haluk Levent dinlemekti. Geç saatlere kadar sokaklarda yürüyebilmekti. Ders çalışma bahanesiyle bir araya gelip saatlerce konuşmak ve gülmekti.

Bugün düşününce üzerinden yüzyıllar geçmiş gibi hissettiğim o günler, hayatımın en güzel günleriydi. Geçen gün Ulaş’a ve bu sabah Aylin’e söylediğim gibi, her geçen gün bizden bişeyler götürürken, kıymetini bilemediğimiz yılların bıraktığı buruk ve güzel hatıralarla avunuyoruz. Hiçbişey eskisi gibi değil artık…

Haber saldım dört bir yana
Karanfiller susuz kalmış
Muhabbete dost aradım
Bu şehri periler sarmış
Bitip tükenmez sigaram
Ciğerim nefessiz kalmış
Her şey yalan olsa bile
En güzel aşk zor olanmış

Deva....

2008-02-08T04:54:00.000-08:00

İlk acımı hatırlıyorum. Çok küçüktüm, yaşadığım şeyin farkında bile değildim. Ne olduğunu yıllar sonra anlayabildim. Ve sonra çabucak hafifledi, ben o acıya çoktan alışmıştım geçen zaman içinde. Her şey güzel giderken üstüne başka bir acı geldi. Her şey o anda bitti, hayat durdu zannettim. Gelecek diye birşey yoktu sanki artık. Tüm hayatımın kaybettiklerim üzerine kurulu olduğunu sanıyordum. Ama üzerinden çok geçmedi, kapanan bir kapının yerine çok daha fazlasının açılabildiğini gördüm. Yürek denen mucizenin nelere dayanabildiğini, beynin neleri unutabildiğini… Sonra bi acı daha, sonra başka bi tane… Aslında her acıdan yeniden doğmayı başarabilmekti hayatın kendisi. Kimsenin hayatı kolay değildi. Aslında yalnızlıktan yakınırken hiç de yalnız olmadığımı fark ettim. Kimse göründüğü gibi değildi. Çok garip zamanlarda yeni insanlar tanıdım, içi dışından farklı olan. Ben de birçokları gibi önyargılıydım. Zamanla kaldırdım önyargılarımı, yerine hislerimi koydum. İnsanların dışını bırakıp içini görmeyi denedim. Öyleleri çıktı ki karşıma, kendi dertlerimi unuttum. Öyle acılar vardı ki, zamanında bana hayatın sonu dedirten acılardan utandım…….

Yanlış mıyım?

2007-11-24T03:00:00.001-08:00

İlk yanlışımı çocukken yaptım. Hep gülümsemeye ve olumlu bir çocuk olmaya çalıştım. Aslında bunu farkında olmadan yaptım. Tüm zorluklara rağmen olumsuz düşünemedim. Hayatta olumsuz şeyler de olabileceğini anladım.

İkinci yanlışımı ergenlik çağımda yaptım. Her şeye olumlu bakmaya çalışırken riskleri unuttum. Herkese güvenmemem gerektiğini anladım.

Üçüncü yanlışımı da herzaman birilerine kendimden çok değer vererek yaptım. Aynı değeri karşımdakinden görmesem de umursamadım. Sevdiklerime benim de beklentilerim olduğunu hissettirmem gerektiğini anladım.

Bir tane doğrum vardı, o doğruyu benden hiçbir yanlış alamadı…

Hiç beklemediğinden gelince ihanet...

2007-11-21T04:49:00.000-08:00

Hiç beklemediğinden gelince ihanet, işte o zaman yıkılırsın. Yıkılmam deme, inanmam. “Ben güçlüyüm, hayatta her şeye karşı direnebilirim. Tüm zorluklara…” Ama daha 20 yaşındaysan ve henüz ihaneti tatmamışsan bunu söyleme. Bir kere yaşadın mı o acıyı, hiç beklemediğin anda, aldatılan sadece sen değilsindir. Yaşadıklarınızadır o ihanet. Birlikte dinlediğiniz şarkılara, hayatla ilgili konuştuklarınıza, geleceğe dair hayallerinize…

“O” yarattığın bir kahramandır içinde. Her şeyin “O”dur ve bunu biliyordur. Her şeyi “O”nun için yaparsın, gözün kimseyi görmez. Ama bir gün bir terslik olduğunu anlarsın. Her şeyim dediğinin bir derdi vardır. Çözmeye uğraşırsın, ona yardım etmek için kendini paralarsın. Her sorun ikinizindir çünkü. “sen-o” yoktur “siz” vardır ve ortada bir sorun varsa “sizin”dir.
Sonra….. anlarsın ki hepsi yalanmış, “siz”in sandığın sorun aslında “onlar”ın sorunuymuş. “Sen” kendini kandırmışsın bunca zaman çünkü uğruna canını vereceğin “O” tam yüreğine saplamış bıçağı. Daha da kötüsü kendi hatasını kapatabilmek için seni yerden yere vurmuş.
Aslında sana değil, size ihanet etmiş bilmeden.

Aradan yıllar geçmiş, yaşlanmışsın… Başkaları gelmiş geçmiş hayatından. Yaralar kabuklarını çoktan dökmüş. Acısını hissetmez olmuşsun artık. İzler de silikleşmiş ama birlikte dinlediğiniz şarkılar söylenmeye devam etmiş. Ve bir şarkı sadece bir kişi için söylenmiş…

Ne kadar hatırlamaktan korksanda şarkılar hatırlatır, arkadaşların hatırlatır, sokaklar caddeler hatırlatır… Unutamazsın.

“Söyleyecek çok sözüm vardı
Hepsi yarım kaldı
Neler ummuştum hayattan
Elimde ne kaldı
Kırılan kalbim miydi yoksa
Karnımdaki bu sancıyla
Küflenmiş ruhum unutmadı
Unutmadım seni hala......”

... bu sonbahar

2007-10-31T13:05:00.000-07:00

yazamıyorum uzun zamandır...
kelimeler kafamın içinde cümleye dönüşemeden bir o yana bir bu yana savruluyor.
galiba onlar da ağaçlardan düşen kuru yapraklara özeniyor.ama eninde sonunda yeniden bahar gelecek... güneş yeniden eskisi gibi parlayacak, herşey yeniden aydınlanacak... dökülen yaprakların yerine yenileri gelecek...
ve hepimiz yeniden toparlanacağız...

Agresifiiim, Sinirliyiiim, çünkü uykum var :S

2007-09-26T13:03:00.000-07:00

Farkettim de hep hüzünlü zamanlarımda yazı yazıyorum. Çünkü yazınca rahatlıyorum. Bu gece bi değişiklik olsun istedim :) Aslında bir deneme yapıyorum bu halimde de bir düzelme olur mu diye...
Gülümsüyorum ama sakın aldanmayın yüzümdeki ifadeye çünkü uykum var. Ve ben uykuluyken nedense çok agresifim, suratsızım, kaşlarım çatık ve sorulan herşeye cevap verirken çıkardığım sesler yavru(!) bir kutup ayısınınkine benziyor.

Gece geç saatlerde dışardaysak ve benim uykum gelmişse, yanımdakilere uyanıkken kabus gördürüyorum. Bulunduğumuz yerin de bi önemi yok, kafamı koyduğum her yerde uyuyabiliyorum ama tabi o yeri bulabilirsem.
Evdeyken zaten sorun yok, çünkü uykum gelince uyurum kimse de tutamaz.

Hemen gidip yatmazsam bu yazının sonu hepimizin için kötü olacak.
İyi geceler, tatlı rüyalar...

Silinmiyor...

2007-09-25T12:53:00.000-07:00

Zaman siler demiştin... Herşey geçer demiştin. Geçmeyen şeyler var.

Zaman siler demiştin, silinmiyor yaşananlar...
Yaşadığım her acı içimde yer etmiş, kabuk tutmuş. Dokunamıyorum. Dokunsam yine kanayacak biliyorum.
Zaman silemez hiçbirşeyi.. Herşeyin ilacı zamandır yalanı kendini kandırmak içindir sadece... Zaman geçer, acılarının üstüne acı ekleyerek... Senden alır ve geri vermez aldıklarını... Sanki dünyaya zaman denilen canavar için birer yem olarak gönderilmişiz gibi, acımadan okur canımıza.

Zaman silemez hiçbirşeyi, silmez... Zaman geçer, hem de delerek...

Elimde Olsa...

2007-09-23T13:46:00.000-07:00

Elimde tek bir şans olsaydı eğer, tek bir dilek dilemek için bir fırsatım...
Sadece kendimi geri getirebilmeyi isterdim!

Tatile Gittim, Dönesim Yok-I

2007-08-29T15:10:00.001-07:00

Bu yıl öyle yorulmuşum ki, izne ayrılacağım günü iple çektim. Son birkaç hafta tamamen konsantrasyon ve moral bozukluklarıyla geçti. Üç yıldır sürekli Bozcaada'ya gidiyorken bu yıl uzaklara gitmek geldi içimizden... Fethiye'ye gittik. İlk gidişimdi ama hiç dönmek istemedim :( Çok eğlendiğim için mi böyle oldu bilmiyorum. Ben Bozcaada'ya her gidişimde de böyle hissederim. Dönerken bir daha buraları göremezsem korkusuyla ağlamak gelir içimden. Mekanlara bağlanır mı insan? Ya da ben neden heryere bu kadar çabuk alışıyorum? Cevap arıyorum, bulunca yazarım :)

Hiç Büyüme

2007-08-29T12:02:00.000-07:00

Çocukluğum... Her zaman başucumda durur. Çocukluk günlerimi nedense yakın zamanlardan daha net hatırlarım. Bazen tek başıma kalıp kendimi dinlemeyi bugün ne kadar çok seviyorsam, o zamanlarda da öyleymişim. Ananem hep anlatır, evden kaçıp arka taraftaki su kuyusunun başında tek başıma suya bakarken beni bulduğu günleri... Hatta bi defasında kuyuya düşen kedi yavrusuna yardım etmeye kalkmışım, ananem beni bulduğunda neredeyse ben de düşmek üzereymişim. Kuyuyu bugün hala hatırlıyorum ama kediyi hiç hatırlayamıyorum.

Şimdi düşünüyorumda, çocukluğumdan bu yana bende çok az şey değişmiş. Eskiden kimseye birşey soramazdım. Otobüsten inmem gereken durağı şoföre söyleyemediğim için son durağa kadar gittiğim günü bilirim :) Mağazaya girip fiyat sormak yada yolda birine saati sormak hiç yapamadığım şeylerdi. İş hayatına erken girmenin bana en büyük faydası bu çekingenliği atmam konusunda oldu galiba. Şimdi tek kişiye saat sormayı bırakın, kocaman topluluklara konuşuyorum yeri geldiğinde.
Zaman çok hızlı ilerliyor. Hayat akıp giderken değişmeden kalabilmek çok zor olsa da, hiçbir zaman büyümeyen, kimse farketmese de hala zaman zaman ortalıktan kaybolup sulara bakarak düşünen bir kız çocuğu var içimde... O anlatır ben dinlerim bazen, bazen de ben anlatırım ona dertlerimi, sevinçlerimi...
Bir de, bu şarkıyı söylerim çocukluğumdan beri. Değişen şeylerden biri de sanırım, artık Erol Evgin dinlerken yüzüm kızarmıyor :)

Bambaşkadır "Ayten Alpman"

2007-07-26T11:46:00.001-07:00

Bir zamanların unutulmaz sesiydi...
Uzun bir aradan sonra Aliye dizisinde "Ben Varım"ı yeniden seslendirince bugünün gençleri de iyice tanıdı ve sevdi onu... Şimdilerde ise Bir Başkadır: Ayten Alpman albümüyle gönüllere yerleşiyor.

Bugün defalarca dinledim albümdeki şarkılarını...

Gerçekten ne mükemmel bir ses, ne eşsiz bir yorum..!! Serdar Ortaç'ın Yaz Yağmuru şarkısnı öyle bir seslendirmiş ki inanamadım. Sizinle de paylaşmadan olmazdı...

(Not : Şarkıyı dinlemeden önce lütfen etraftaki tüm sesleri susturunuz :) )

İyi ki doğdun CANIM ARKADAŞIM...!

2007-07-25T10:58:00.000-07:00

İyi ki doğdun, iyi ki büyüdün, iyi ki karşıma çıktın, iyi ki hayatımdasın, iyi ki böyle şekersin, iyi ki ......

Bütün bunlar için OTUR 5..!

Seni Çok Seviyorum Şekerim...!

Sana layık değil ama :)

Şaşırma bu sensin...

2007-07-25T08:19:00.001-07:00

Kimse aynaya bakmıyor...
Birçok kişi, acaba nasıl biriyim diye düşünmüyor. Dışardan nasıl göründüğünü önemsiyor evet ama sadece fiziksel olarak...
Söylediklerim ve davranışlarım nasıl algılanıyor diye düşünen çok az, ya da benim bu yaptığımı karşımdaki bana yapsa ne düşünürüm diye hareket eden... Galiba birilerine ne hissettiğinizi anlatabilmenin en iyi yolu o kişilere ayna tutmak... Yani; onların size davrandığı gibi davranmak... Bi deneyelim bakalım, kendini karşısında görenler nasıl davranacak?

gece, müzik ve fırındaki böreğin kokusu....

2007-07-20T13:58:00.000-07:00

Saat 24:00... Gözümden uyku akıyor... Power XL'de Kenan Doğulu hani herşeyindim, bensiz sen yoktun, ayrılamazdık yarr diye mırıldanıyor usul usul... Sözde şehrin dışında oturuyoruz ama bu saatte bile dışarda gezinen insanların sesleri geliyor...
Mustafa, Emre ve Şükrü'ye söz verdim, yarın sabah için onlara börek ve browni yaptım. Böreklerim şu anda fırında ve kokusu tüm eve yayılmış durumda. Cumartesi günleri de yarım gün mesaimiz olduğu için, işyerinde yaptığımız en güzel şey hafta sonu kahvaltılarımız.
....
....
Gece ne güzel... Serin serin esiyor.... Radyoda şimdi de Aşkın Nur Yengi - Bir Zaman Hatası çalıyor... Çok severim. Şimdi de Ajda Pekkan - Ağlama Anne.... Ben duygu krizine girmeden yatayım en iyisi...

Hayırlı Kandiller...

2007-07-19T06:01:00.000-07:00

Az önce markete gitmek için dışarıya çıkınca, sokakta ip tutan çocukları gördüm. Aklıma kız kardeşimin çocukluğu geldi hemen. Her kandilde mutlaka arkadaşlarını toplar, bizim sokaktaki caminin kapısının önünde onlarla birlikte ip tutar, camiden çıkanlardan para almadan da geçirmezdi :) Ben de etrafta bi yerde oturur onu izlerdim ama yanına gidemezdim, utanırdım ip tutmaya ve büyüklerden para istemeye... İnsan yedisinde neyse yetmişinde de odur derler ya, ne kadar da doğru... Marketten dönerken düşündüm de, kardeşim şimdi eşiyle birlikte kendi işini yapıyor, ticaretle uğraşıyor. Daha küçücükken ideali buydu, ticaret yapmak... Bense hala aynıyım, özel sektörde ücretli olarak çalışıyorum ve hala birilerinden borç para bile isteyemiyorum. :) Kandiller de hep bana kardeşimin o cipcan ve sevimli hallerini hatırlatıyor. Tabi birde bütün gün topladığı paralarla bana ısmarladığı çikolataları.... :)

Kandiliniz mübarek olsun....

White Lion - When The Children Cry

2007-07-19T00:59:00.000-07:00

Little child
Dry your crying eyes
How can I explain
The fear you feel inside
´cause you were born
Into this evil world
Where man is killing man
and no one knows just why

What have we become
Just look what we have done
All that we destroyed
You must build again

When the children cry
Let them know we tried
´cause when the children sings
The new world begins

Little child
You must show the way
To a better day
For all the young
´cause you were born
For the world to see
That we all can live
In light and peace

No more presidents
And all the wars will end
One united world under god

When the children cry
Let them know we tried
´cause when the children sings
The new world begins

What have we become
Just look what we have done
All that we destroyed
You must build again

No more presidents
And all the wars will end
One united world under god

When the children cry
Let them know we tried
´cause when the children fight
Then we know it ain´t right
When the children break
Let them know we´re awake
´cause when the children sings
The new world begins

Depeche Mode - Enjoy The Silence (Timo Maas Mix)

2007-07-14T02:33:00.000-07:00

Bitmediii, devamı gelecek... Enjoy! :)

20 yıl sonra...

2007-07-13T23:09:00.000-07:00

"Bundan 20 yıl sonra yapmadığın şeyler seni yaptıklarına nazaran daha çok üzecek.
O yüzden çöz halatları.
Güvenli limanlardan uzaklara yelken aç.
Rüzgarları yakala.
Araştır.
Hayal et.
Keşfet..!!"

Mark Twain

Yeniden başlayabilseydim...

2007-07-13T08:32:00.000-07:00

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
ikincisinde daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar.
Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.

Temizlik sorun bile olmazdı asla.
Daha çok riske girerdim,
seyahat ederdim daha fazla.
Daha çok güneş doğuşu izler,
daha çok dağa tırmanır,
daha çok nehirde yüzerdim.

Görmediğim bir çok yere giderdim.
Dondurma yerdim doyasıya,
Daha az bezelye.
Gerçek sorunlarım olurdu
hayali olanların yerine.
Yaşamın her anını gerçek ve
verimli kılan insanlardan olurdum.

Farkında mısınız bilmem, yaşam budur zaten.
Anlar, sadece anlar, siz de "an"ı yaşayın.
Hiçbir yere, yanına; termometre, su, şemsiye ve
paraşüt almadan gitmeyen insanlardanım ben.
Yeniden başlayabilseydim,
ilkbaharda, papuçlarımı atardım.
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayakla.
Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer...

Ama işte, 85'imdeyim ve biliyorum...
Ölüyorum...
Jorge Louis Borges

Ne Beklerim Hayattan, Hayat Benden Ne Bekler

2007-07-12T10:06:00.000-07:00

YÜREĞİME SAPLANMIŞ PASLANMIŞ ÇİVİLERLE
HER YANIM ACI DOLU YIĞILDIM BİR KÖŞEYE
DÜŞÜNCE Mİ TAKMIŞIM HAYAT DENEN BİLMECEYE
ÇÖZÜLDÜKCE DOLAŞIR DAĞILIR İNCE İNCE

NE BEKLERİM HAYATTAN HAYAT BENDEN NE BEKLER
EN SEVGİLİ ÜMİTLER BENDE BİR GECE BEKLER
GETİRİYOR HER SABAH YARINSIZ BİR YARINI
MUTLULUK SEVGİ İÇİN BEN BİR YOL GEÇEN HANI

YANLIZLIĞIM KAPKARA BULUTU YAĞSIN ARTIK
DOST DİYE SARILDIĞIM KADEH KIRILSIN ARTIK
YAĞMAYACAKSA TEKRAR MUTLULUK YAĞMURLARI
TANRIM BENİ BU DÜNYADAN YANINA ALSIN ARTIK

NE BEKLERİM HAYATTAN HAYAT BENDEN NE BEKLER
EN SEVGİLİ ÜMİTLER BENDE BİR GECE BEKLER
GETİRİYOR HER SABAH YARINSIZ BİR YARINI
MUTLULUK SEVGİ İÇİN BEN BİR YOL GEÇEN HANI

dost ve sevgili üzerine...

2007-07-09T00:55:00.000-07:00

Geçen gün Mustafa ve Emre ile yaptığımız o güzel sohbetten sonra karar verdim bu yazıyı yazmaya...

Ben her zaman bir sevgilinin bir dost kadar iyi tanıyamayacağını ve anlayışlı olamayacağını düşünürüm. Bunu düşünmemin nedeniyse bugüne kadar gördüklerim... Sevgili, kendi kafasında yarattığı sizi tanımaya çalışır, kendi ilişki kalıbına uyan yönleriniz onun için önemlidir ve hata yaparsanız telafisi için fırsatınız pek yoktur. Ama dostunuz için kötü yanlarınızın, yaptığınız hataların bir önemi yoktur. O sizi her yönünüzle tanır, sever, değer verir. Hatalarınız olduğunda sizi uyarır, akıl verir, dinler. Hataların nedenlerini daha kolay itiraf edersiniz dostunuza, çünkü sizi bırakıp gitmeyeceğini bilirsiniz. Bir dosta asla rol yapmazsınız ama sevgiliyi kaybetmeme uğruna kendiniz olmayı bıraktığınız durumlar çoktur. Sizi çok seven dostlarınızdan zaman zaman sevgili uğruna vazgeçtiğiniz de olur ama döner dolaşır gelirsiniz birgün yine aynı meclise, ve kapısı hep açıktır. Sevgiliden yenilen kazıkların tedavi noktası da yine dost kapısıdır.

Sevgiliden "ayrılsak da dost kalamayız"... Çünkü hiç dost olunmamış biriyle dost kalınması da mümkün değildir mantık olarak...

Peki dost olanlar daha sonra sevgili olabilir mi? Sevgili olup bir dostu kaybetmeye değer mi?

Kendimle ilgili...

2007-07-07T01:59:00.000-07:00

Dün akşam haberleri izlerken bir anda kendimi gözyaşları içinde buldum. Önce Barış'ın cenazesini izledim. Oturduğum koltuktan kalkamayacak kadar kendimi kötü hissetmişken ardından izlediğim ikinci haber kendimi kaybetmeme yetti. Kaza yaptıkları için yolda durup araçlarından inen 8 kişi, kaza için trafik polisinin gelmesini beklerken koskocaman bir kamyon gelerek 2 araca çarpıyor ve paramparça ediyor. 8 kişiden 2'si inanılmaz bir şekilde arkadaşlarının gözleri önünde can veriyor. Sürekli izlediğimiz kaza haberlerine benzer bir manzara ve her izlediğimiz kaza haberi bizi üzer... Ama beni o hale getiren tek bir an vardı bu görüntülerde... Arkadaşının ölümüne inanamayan birinin feryadı...

Haberin ardından çok ağladım. "Volkan gitti yaa.." diye ağlayan ses saatlerce kulağımda çınladı. Kendimi toparlayıp mutfağa gittim ve bişeylerle uğraşırken sürekli bunu düşündüm. Birkaç gündür kafamı kurcalayan ve beni düşündüren şeyler için bir cevaptı sanki izlediklerim. Ardından bu kadar üzülen insanlar bırakıp gitmişti iki "iyi insan" Bildiğimiz bir gerçekti iyilerin erken öldüğü...

Hayatta "iyi insan" olarak bilinen herkesin iyi olma nedeni genelde onlardan birşeyler alınabiliyor olması bana göre... İnsanlar sizden bişeyler alabildikleri sürece iyi insansınız... Ve o kadar alışılır ki sizden bişeyler alınıyor olmasına, sizin de ihtiyaçlarınız olabileceği kimsenin aklına gelmez. Bununla da kalmaz, sizden hep almaya alışanlar artık üzülüp kırılabileceğinizi de unuturlar. Onlar için iyi insansınızdır ve iyi insanlar hiçbişeye üzülmez diye düşünürler... Kırılsanız da kimse farkınıza varmaz.

Sevdiklerim için bişeyler yapabiliyor olmak hep mutlu etti beni. Birini mutlu ettikçe ben daha mutlu oldum. Bu yüzden iyi dediler bana... Ama kendime gelince, içimde öyle bir güç hissettimki çocukluğumdan beri, sanki kendim için herşeyi kendim yapabilirim gibi... Ve yaptım çok şükür... Bugüne hep kendi ayaklarım üzerinde sapasağlam durarak geldim. Birine "benim için şunu yapar mısın.." dediğim durumları düşünüyorum. Sayabileceğim kadar az...

Sanırım bugünlerde içime attığım kırgınlıklar birikti. Kimse farkında değil kendi içimde bişeyleri birleştirmeye çalıştığımın. Tek istediğim uzun süreli bir yalnızlık, en azından parçalar birbirine kaynayana kadar... Sonra dönerim yine iyi biri olarak, beni tanığınız gibi...

Kötü insan olamam iyilerin erken öldüğünü bilsem bile...

Bu Ne?

2007-07-02T13:15:00.000-07:00

Kaptan Cook'un seyahatlerine çıkarken gemilerinde bol miktarda bulundurduğu, C vitamini deposu olması nedeniyle de mürettebatına bol bol yedirdiği yiyecek nedir?

Ağlama...

2007-07-01T06:54:00.000-07:00

Ağlamak çok yakışsa da o kapkara pırıl pırıl parlayan gözlerine, sen ağlama...
Herkes seni bırakıp gitse de, sen ağlama...
Kötülüklere, umutsuzluklara, zorluklara, HAYATA rağmen sen her zaman gül, sakın ağlama...

Ama eğer ağladıkça temizliyorum yüreğimi diyorsan, akan yaşlarınla beraber gidiyorsa tüm hüzünlerin...
ben kıyamam gözlerinden akan bir damla yaşa ama.......
Sen Ağlama!

Madonna - Don't Cry For Me Argentina

2007-07-01T06:00:00.000-07:00

Geçen hafta gittiğimiz konserde Demet Tuncer'in seslendirdiği şarkı ve başarıyla canlandırdığı o unutulmaz sahne...

Depeche Mode - Enjoy The Silence

2007-06-28T08:11:00.000-07:00

Bunu o kalabalığın arasında izlemek nasıl bir duygudur acaba? Tadamadan ölüp gideriz heralde :(

Hayatın Üçüncü Gözü

2007-06-16T04:48:00.001-07:00

Hayatla Kavgamın 30. Yıldönümü

2007-04-09T03:22:00.000-07:00

Bugün, hala devam eden hayatımın 10957. günü....

Sayaç devam ediyor saliseleri saymaya.. Saliselerden saniyeler, saniyelerden dakikalar, dakikalardan saatler, saatlerden günler oluşuyor demet demet... Aldığım hiçbir nefesin tekrarı olmadığını bile bile, kıymetini bilmeden harcıyorum kalan zamanımı. Yapmak isteyip yapamadıklarımı, söylemek isteyip söyleyemediklerimi, ertelediklerimi düşünüyorum.

Bu hayatı bir kez daha yaşamak nasıl olurdu bilemiyorum. Ne değişirdi ben "ben" oldukça...

İyiki doğmuş muyum? Bunu hala anlayamadım. :)

Zeynep'in dediği gibi :

"sonra büyürsün.. doğduğundan daha yalnız olarak belki de.. doğduğun için sevinen kalabalık sana çoktaan alışmıştır artık.. yaşlandığın için aynı heyecan duyulmaz. ..............

sonra ölürsün.. yalnız başına; güvenilir bir eli tutamadan, güvenilir bir omuzda ağlayamadan.. sonra ölürsün.. doğduğuna sevinenler, öldüğüne üzülür.."

Bazı Hayatlar "Tek" Kişiliktir....

2007-02-21T09:58:00.000-08:00

Her insan yalnız doğar. Hikayeler hep tek başına başlar. Sonra zamanla büyürsün. Her günü yaşayıp bir sayfa daha çevirirsin. Her sabah uyanırsın ve bilmezsin o günün nasıl biteceğini. Hatta ertesi günü görüp göremeyeceğini de...

Sonra büyürsün... Bunu istemezsin ama. Bazen çok heveslenirsin ama korkarsın. Çünkü büyümek demek sorunlara her an biraz daha yaklaşmak demektir. İstemesende büyürsün ve sorunlar başlar yavaş yavaş... Zaten büyüdüğünü de bu sayede anlarsın. Büyümenin yaşı yoktur çünkü... Sorunlar önce baş edebileceğin şekilde gelişir. Çözersin bi şekilde. Sen çözdükçe sorunların daha büyüğü gelir. Ve artık tek başına çözülemez olur. Paylaşmak istersin. Sen yükleri kaldırırken biri de ucundan tutsun istersin. Ve biri çıkar karşına... Sen tedirginsindir ama o alır yüklerini... Rahatlarsın...

Ama bu herkes için böyle değildir. Geçmiş dediğin kapanamamış sayfalar vardır bazı hikayelerde... İstesende yırtıp atamadığın sayfalar.... Sayfa aralarında bıraktığın ayraçlar vardır ve o sayfaları kapatmana bir türlü izin vermez. Sen kapatmak istedikçe kendiliğinden açılır. Ve biri çıkar karşına ama onu yeni bir sayfaya yazamazsın. Sorunlarını almak istese de, paylaşabilirim dese de yapamazsın. Bazı hayatlar tek kişiliktir bu yüzden. Çünkü sen hikayenin kahramanısındır ama yazan başkasıdır... Çaren yoktur, yeni bir hikayede başka bir kahraman olacağın umuduyla sonuna kadar devam edersin.

2007-02-07T13:47:00.000-08:00

Irmaklar denizlerde

Denizler sahillerde buldular

Arayanlar hiçbir yerde

Inananlar dualarda buldular

Kim bilir sen

Benim halimde sakinligimde ne buldun

Bense yoruldum kendi kendime sokuldum

Uyuyakaldim

Aklimin iplerini saldim

O giderken bir an durup pesinden baktim

Ne dersin

Umarim beni affedersin

Ne dersin

Belki de terkedip gidersin

Gider misin?

30 Yıllık Bilanço...

2007-01-17T16:17:00.000-08:00

1977-2007... 30 yıldır yeryüzündeyim. Bugünün doğum günüm olduğunu sanmayın, değil. Daha hala bikaç ayım var :) Saat çok geç oldu ama uyku tutmadı. Saatlerdir Google'a eski arkadaşlarımın isimlerini yazıyorum. Ve bunu ilk kez yaptım. Bi bilseniz nelerle karşılaştım. Yıllardır görmediğim bi arkadaşımın bi oğlu olmuş. Resimlerini bile gördüm nette. Şu Google nelere kadirmiş, bi kez daha anladım :)))

Sonra düşünmeye başladım. Belkide farkında olmadan terapi yapıyorum kendime. Birilerini ve bişeyleri hatırladıkça çocukluğuma doğru iniyorum. Ve bu yolda karşılaştıklarımla hesaplaşıyorum sanki. Kimine ben hesap soruyorum, kimi de bana soruyor. Çok garip bi gece yaşıyorum anlayacağınız... Az önce bunları düşünerek yatağıma gittim ama yarın sabaha bişey kalmayacağını düşünüp geri geldim bilgisayarımın başına. Hatta isimleri ve sorularıda yazmayı düşünmüyor değilim şu an.

Hayat ne garip bişey... Düşünüyorum da, kaybettiklerim kazandıklarımdan daha fazla... Ama her kayıpta (iyi yada kötü tartışılır) bir kazanç aslında... Kaybettiklerimi düşünüyorum : Hepsini çok sevdim, çok değer verdim. Çünkü ben insanları önce severim. Peki, neden kaybettim? Hepsinde suçlu benmiydim? Bi çoğunda evet... Suçum kiminde fazla sevmekti, kiminde sevip ilgi gösterememekti, biçoğunda hayırsızlıktı, arayıp sormamaktı ama ben hiç sevilmedim mi acaba? Çünkü bende aranmadım, sorulmadım ve merak edilmedim. Ayrıca çok fazla taviz vermek ve alttan almak, fakat zaman içinde yıpranıp bigün volkan gibi patlamakta benim suçum. Neden biriktirdim ki? Neden zamanında tepki vermedim. Neden rahatsızlıklarımı hemen söylemedim. Neden beni yanlış tanımalarına izin verdim. Neden belli : Onları kırıp kaybetmekten korktum, üzmek istemedim. Ama sonuç değişmedi. Bigün gittiler. Çünkü onlar beni öyle tanımamışlardı. Suçlu benim, olduğum gibi görünemedim. Bende kızarım, bende üzülürüm demedim asla.

Az önce saydım, öyle çok arkadaşım olmuşki bugüne kadar... Hepsini hatırlıyorum. Ve nedenleri düşündüm. Hiçbirinde kaybetmemin kötü bir nedeni yok. Bu içimi rahatlatıyor. Hatalarımı görüp kabul ediyorum. Bu da ikinci savunmam.

Peki kendi hatalarımın nedenleri neler? Çünkü ben hiçbir zaman gördüğünüz kişi değildim. Okulda, işte siz beni hep gülerken gördünüz. Hep mutlu bildiniz. Ama benim sorumluluklarım vardı, hayatla savaşım. Sizlerin yok muydu? Vardı, hepinizin vardı. Benden iyi durumda olanlarınız da vardı, kötü durumda olanlarınızda... Niyetim hayatımdan şikayet etmek değil. Kimse beni yanlış anlamasın. Söylemek istediğim, ben size yeterince zaman ayıramadım. Hayatım o kadar parça parçaydıki 30 yıldır, sizlerde o parçalardan biri oldunuz. Ve ben tüm parçaları bir araya getirip bütüne bakabilmek için gerekli zamanı bir türlü bulamadım. Ben geçmişi sorgularken, geleceğimin hayallerini istediğimden farklı kurdum ve aslında ne istediğimi bir türlü anlayamadım.

30 yaşındayım... Pişmanlıklarımı düşünüyorum. sadece bir elimin parmaklarını geçmedi. Bu güzel... Ama en büyük pişmanlığım sevdiklerime yeterli zamanı ayıramamak ve en önemlisi bunu söyleyememiş olmak. Ve bu akşam, parmaklarımdan biri kesiyorum. Pişmanlıklarımdan birini yok ediyorum.

Berna, Şebnem, Özlem, Pelin, Ferda, Burçin, Ahmet, Biriz, Hasan, Nurullah, Ulaş, Aylin, Gülçin, Oğuzhan, Arif, Mustafa, Erman, Cumhur, Ali İhsan, Canan, Berrin, Abit, Ayla Abla, Ahmet Abi, Aynur, Uğur, Alev, Ayşe, İdil, Şenol, Seda, Günnur, Cansel, Burhan, Çiğdem, Selin, Murat, Derya, Vesile, Ümit, Turan ve ismini hatırlayamadığım için bana ikinci kez kızacak olan tüm arkadaşlarım....

BEN HEPİNİZİ ÇOK SEVDİM. HEMDE ÇOK....

VE HEPİNİZ BENİM İÇİN ÇOK DEĞERLİ OLDUNUZ.

KIRDIKLARIMDAN ÖZÜR DİLİYORUM, KIRILDIYSAM DA ARTIK HATIRLAMIYORUM!

Ve gelelim bugüne... Yanımda ve hayatımda olanlara... Ve beni ne olursa olsun anlayabilip bırakmayanlara... Siz kendinizle ilgili olanları buralardan okumayın, sizi kaybetmeye niyetim yok. İçimden geçeni yüzünüze söyleyebiliyorsam, sizde yukarda adını yazdığım kayıplarıma teşekkür edin ve ben hala içimdeki çocuğu büyütmeye uğraşırken bari siz elimi bırakmayın...

İkinci 30 yılımın sonunda yazacağım kayıplarımdan çok kazançlarım olsun... Allah yardımcım olsun...

Hayatın Rengi Nerde Saklıymış? Buldum...

2007-01-11T12:53:00.000-08:00

Çocukları severim oldum olası... Aslında ayırmam ama, nedense erkek çocukları biraz daha fazla severim. Nedenini bir erkek kardeşim olmamasına bağlıyorum. Erkek kardeşim olamadı ama kızkardeşim sayesinde 2 ay 14 gün önce bir erkek yeğenim oldu... Aylarca dünyaya geleceği günün hayalini kurduk annem ve kardeşimle. İlk ultrason görüntüsünü aldığımızda, ufacık bi kalbin attığını gördük. O anı unutamıyorum. Aylar sonra cinsiyeti belli oldu : Erkek :) Ben uçuyorum tabi mutluluktan. Herkes bana teyze diyor. Teyze aşağı, teyze yukarı... Sonra ismi belirleniyor : Demir

Kardeşim "Murat Demir olsun.." diyor. Murat eniştemin adı. "Babasının adını da adının başına koyalım..."

Ve 27 Ekim 2006.... Ramazan Bayramı'ndan 2 gün sonra doktor bugün Demir'i alıyoruz diyor. Sevgili yeğenim doğumuna 10 gün kalmış olmasına rağmen dünyaya gelmek için sabırsızlanıyor.

O günü unutamıyorum. Hastaneye gidişimizi, kardeşimin ameliyata hazırlanışını...... Ameliyathaneye giderken asansöre tek başına bindirildiğinde, o gözyaşlarını tutamamıştı bende yanında olamamanın verdiği üzüntü ve doktorun dediğine göre yaklaşık 1 saat sonra yeğenimle tanışacak olmanın verdiği üzüntü-heyecan-mutluluk karışımı duygularla yüreğimi....

Aradan 20 dakika geçmişti, bende ağlamaktan kendimden.... Hastane odasının kapısından hızlıca giren hemşiremi beni kendime getirdi yoksa Demir'in incecik sesiyle ağlaması mı şu an tam hatırlayamıyorum... Ama yatağın üzerine, hemşirenin bıraktığı şeyin, bir bebek değil, hayatın anlamı, neşesi, mutluluğu ve RENGİ olduğunu daha o an anladım. Teyze olmak çok güzel evet, ama ANNE olmak... İşte bunu anlatmaya kelimelerim yetmez benim....

Az önce Demir'in yanından geldim eve... Kokusu hala burnumda, kusmuk lekesi de omzumda :)))

Yeni Yıla Böyle Girmek İstedim...

2006-12-31T13:21:00.000-08:00

Evde yalnızım ve yeni yıla tek başıma giriyorum. Ama biliyorum ki aslında yalnız değilim.
Bu yüzden;

1-) Dünyaya gelmeme sebep oldukları için ...
2-) Paylaşmayı ve fedakarlığı bana öğrettiği için ...
3-) Gülümseyerek yanıma geldiği ve "Arkadaşım olur musun?" diye sorduğu andan itibaren bana arkadaşlığı ve dostluğu öğrettiği için ...
4-) Kendimi tanımama yardımcı olduğu, beni benimle tanıştırdığı için ...
5-) Beni örnek aldığı, sözümü dinlediği, beni kardeşi olarak kabul ettiği, son yıllarda dostluğa ne olmuş derken aslında bişey olmadığını bana öğrettiği ve her zaman dostum olarak kalacağını bildiğim için .....
6-) "Kadın - erkek farketmez!" diyerek beni güldürdüğü ve beni bi erkek kardeş sahibi yaptığı için ...
7-) Zor günlerimde sert sert bakarak bana destek olduğu için ...
8-) Kızsam da bağırsamda bana küsmediği için ...
9-) Anlattıklarımı gerçekten anladığı, beni dinlediği ve güldürebildiği için ...
10-) Hayatıma 2 ay önce girerek bana mutlulukların en güzelini yaşattığı ve ne olursa olsun yüzümü güldürdüğü ve beni teyze yaptığı için ....

TEŞEKKÜR EDİYORUM.
Hepiniz hayatımda iyiki varsınız..!

2007'ye hepinizle birlikte girmek istedim. 10 dakika sonra hep birlikte yeni bir yıla ve yeni umutlarla yeni bir hayata başlıyoruz.

Sizleri çok seviyorum..!